อารีนิ่งจนเราคิดว่าน้องเป็นใบ้ ถามอะไรก็ไม่พูด ยิ้มก็ไม่ยิ้ม อารีนั่งข้างๆแม่ที่พยายามเล่าเราเกี่ยวกับชีวิตครอบครัวของเค้าและอารี บ้านนี้ย้ายมาจากอีสาน กะว่ามาขุดทองที่ภูเก็ต ขุดไปขุดมาพ่อติดเหล้างแมแงม การงานก็ไม่เป็นอันทำ ทุกเย็นอาละวาดหาเงินไปซื้อเหล้า ถ้าวันไหนไม่มีเงิน ซึ่งส่วนมากคือไม่มีอยู่แล้วเพราะทั้งบ้านทำงานคนเดียวคือย่าซึ่งแก่มากแล้ว แกปลูกผักขายในตลาด วันนึงก็ไม่ได้มีรายได้มากมายอะไร ยังต้องมาจ่ายค่าเหล้าวันละร้อยบาทอีก หมายความว่าทุกวันเงินจะหายจากบ้าน 100 บาท เหลือจึงจะเป็นค่าประทังชีวิตคนอีก 3 คน ที่ทุกคนต้องทำแบบนี้เพราะป้องกันไม่ให้แม่ของอารีโดนซ้อม ซึ่งอารีเห็นพ่อซ้อมแม่แทบทุกวันตอนเมา แม่บอกว่าอารีมีพี่อีกคนแต่พ่อไม่เอาเพราะสติไม่ค่อยดี จึงต้องส่งไปให้ยายเลี้ยงที่อีสาน เหลือแต่อารีอยู่ที่บ้านนี้ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่อารีหยุดร่าเริง เราถามอารีว่าถ้ามีเงินมากพอ จะซื้ออะไรก็ได้ อารีอยากได้อะไร เราก็คาดหวังว่าจะเป็นตุ๊กตาหรือของเล่นที่เด็กวัยนี้อยากได้ เพราะที่บ้านน้องไม่มีของเล่นเลยยกเว้นแมวหลงทาง 2 ตัว น้องใช้เวลานานมาก มากจริงๆ ก่อนจะบอกว่าอยากได้มาม่า เศร้ามากจริงๆ ที่เด็กอายุเท่านี้ หยุดฝันและหยุดมีความหวังไปพร้อมๆกับแม่ที่ไม่มีที่ไปเพราะจน และต้องทนกับสามีแย่ๆ ไปทั้งชีวิต ถ้าเราเสกได้ เราจะส่งพ่ออารีไปเลิกเหล้า ผู้หญิง 3 คนในบ้านจะได้เลิกทรมานกันสักที