ปุ้มเป็นเด็ก ป 3 ในวันที่พ่อแม่โดนตำรวจจับเข้าคุกเพราะขายและเสพยาเสพติด ปุ้มใช้ชีวิตลำพังกับย่าที่ป่วยติดเตียงและลุงที่ติดยาจนเป็นบ้า ทั้ง 3 ชีวิตอยู่ด้วยเงินผู้พิการเดือนละ 2 พันบาทจากรัฐ ทุกเช้าปุ้มต้องตื่นแต่เช้าเพื่อหุงข้าวทำอาหารเตรียมให้ย่าก่อนจะเดินเกือบ 5 กม ไปโรงเรียน หลังเลิกเรียนจะนำข้าวที่เหลือจากตอนเที่ยงกลับไปให้คนที่บ้านและตัวเองได้อิ่ม หลังจากนั้นทำความสะอาดย่าและบ้านที่เลอะเทอะเนื่องจากมีผู้ป่วยติดเตียงทุกวันแบบไม่มีวันหยุดจนตอนนี้ปุ้มเข้า ม 1 แล้ว 4 ปีที่พ่อแม่ติดคุกดูเหมือนปุ้มจะเคยชินกับการมีชีวิตแบบนี้เสียแล้ว หรือมันเป็นความชินชาต่อโชคชะตาที่เกิดมาจน เกิดมาพ่อแม่แย่ และเกิดมากับชะตากรรมนี้ แต่น้องมีใจนักสู้ ครูบอกว่ายังเรียนได้ที่ 2 ของห้อง ได้เกรดมากกว่า 3.5 ทุกเทอม ซึ่งทำได้ดีกว่าเด็กอีกหลายคนที่มีโอกาสดีๆ มากมายในชีวิตซะอีก เรื่องก็ดูลำบากแต่ผ่านๆกันไปได้ จนย่าโดนหามเข้าโรงพยาบาลเนื่องจากลุงขอเงินไปซื้อยาแล้วไม่ให้ เลยโมโหซ้อมแม่ตัวเองจนสลบและปุ้มเองก็บาดเจ็บ ทาง อบต เลยต้องสร้างบ้านใหม่ อย่าเรียกว่าบ้านเลย มันคือกล่องเล็กๆ ข้างบ้านเดิมที่ลุงอยู่ด้วย และมีลูกกรงที่หน้าต่าง โดยมีกุญแจล๊อคบ้านตลอด 24 ชมเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์น่าสลดเดิมซ้ำอีก สองคนย่าหลานอาศัยอยู่ในกล่องนี้โดยมีมาม่าประทังชีวิตเป็นปีๆแล้ว และปุ้มต้องล๊อคบ้านขังย่าไว้ในขณะที่ตัวเองมาเรียน มาถึงตรงนี้ทุกคนคงสงสัยเหมือนเราว่าทำไมไม่เอาลุงไปรักษา คือเอาไปรักษาแล้วกลับออกมาเหมือนเดิม เข้าคุกก็แล้ว ออกมาเหมือนเดิม คือคนบางคนมันก็เกินจะเยียวยา อาจจมีทางเดียวสำหรับลุงของปุ้มก็เป็นได้….  เมื่อไม่กี่วันมานี้ ปุ้มบอกว่าพ่อแม่ออกจากคุกแล้ว แต่! เลือกเดินทางเดิม เราฟังแล้วได้แต่ท้อใจ เด็กดี 1 คนท่ามกลางดงยาเสพติดและขโมย น้องสัญญาว่าจะพยายามเดินไปในทางที่ดี เราอดห่วงไม่ได้ว่าเด็กดีที่ขาดความอบอุ่นอย่างหนัก กำลังเข้าสู่วัยรุ่น ถ้าโหยหาความรักแล้วไปเจอคนไม่ดีเพิ่มขึ้นมาอีกสักคนสองคนในชีวิต น้องจะรอดไปจนถึงเรียนจบได้มั้ย ถ้ารอด… เราพร้อมเดินข้างๆ น้องนะ